Make your own free website on Tripod.com
Bizim Arthur'a dönüş Ana Sayfaya dönüş

O HEP VARDI AKLIMIN BİR KÖŞESİNDE

İlk olarak, 1981'de tanıştım O'nunla... Yani göz göze tanışmanın ötesinde,  içinde yolculuklar yapmaya ilk o zaman başladım, lise sonrası ilk çalıştığım işimde...
73 yaşındaki patronumun kontrolünde bambaşka bir arabaydı, 18'indeki oğlunun altında bambaşka... Açık krem rengiydi, beyaza çok yakın. Sanırım 7 veya 8 yaşındaydı...
Garip! Onun bir ismi olmadığını yeni farkediyorum.. "Bizim Vosvos" diyorduk hepimiz.

bambaşkaydı o. Ne anılarım var "Bizim vosvos"la.
İçine kameralar, monitörler, spotlar doldurup çekime giderken, yağışlı bir gecede Bebek yokuşunu uçarcasına inerken, arkada kablolara dolanışımız,
Öğlen yemeği için, Çorlu'ya gidip geldiğimiz günler,
Oğlu hararet lambasını değiştirmediği için (değiştirdim deyip, parayı yemiş), motor yakıp "Baba" ile İzmit yolunda kalışımız..

Bir kez bir TIR'la ve sık sık İzmirli bir dostumuzun TRANSAM'ıyla çevreyolunda kapışmalarımız... Ve daha neler neler.. Gençlik başka birşeymiş.. :(
O zamanlar, "Benim arabam da bir kaplumbağa olmalı" demiştim

Otomobil mi... Boşver canım...

Bir otomobil almayı pek düşünmedim. (Borçlanmayı sevmememin de etkisi var tabi bunda!)
1984-85 yıllarında sevgili partonum Robert abimin 72 Model 20M Ford'u ile geçirdiğimiz güzel günler bile, bir otomobil arayışına yöneltmedi beni.
Hakkını yemeyelim, direksiyonun tadını, sabahın 4'ünde "GüzelYer" sırtlarında balıkçı teknelerinin sesini sohbetimize meze yaptığımız günleri o "Rafet"e (34 RF 911) borçluyuz.
Evlendikten, hele çocukların doğumundan sonra bir gereksinim olmaya başladı aslında.. Ama ben Taksinin rahatlığını otomobilin problemlerine hep tercih etmiştim.. Hele hele park sorununu düşününce..Ama sonunda eşimin iki oğlumuzu öne sürerek yaptığı baskılar artınca, bir otomobil almaya karar verdik
.

Ve ailenin 5. ferdi geldi.. :    ileri


Siz de vosvosunuzun ailenize katılış öyküsünü yazın, bu sayfalarda yer alsın...